بنظرم هر آدمی باید برای خودش یه دوست یواشکی داشته باشد خیلی یواشکی که وقتی از همه آدمها برید و هیچ کس نتوانست اون آرامشی رو که میخواد بهش بده بره سراغ دوست یواشکی اش، اصلا آدم باید یه دوست یواشکی داشته باشه که بتونه باهاش خاطرات یواشکی بسازه، یه دوست یواشکی که فقط برای اون باشه و ته ته قلبش قایمش کنه، یه دوست یواشکی که فقط بشه توی بغلش آروم گرفت و حرف زد و اون آدم یواشکی هم فقط گوش داد بدون اینکه مثل بقیه آدمها بخواد بهت بگه چی درست و چی اشتباه، یه دوست یواشکی که بتونی باهاش گریه کنی، بخندی، سیگار بکشی، مشروب بخوری، یه دوست یواشکی که بتونی باهاش تا آخر دنیا بری و تنهات نذاره، یه دوست یواشکی جزء لازمات زندگی می باشد.